سلام به فاطمه س که بهانه آفرینش آسمان و زمین بود .
سلام به مادر تمام خوبیهای عالم و سلام به تو ، که نقطه شروع همه بودن ها، مهربانی ها، اشکها و دلتنگی ها هستی .
اولین بار ، در آغوش تو فهمیدم که هر لبخندم چقدر ارزش دارد ویاد گرفتم که اشکهایم باید به چه قیمتی جاری شوند. چون تو فقط لبخند می خواهی و دلت ، طاقت دیدن غم ندارد . انگار مادر بودن ، وجود تو را از جنس گلبرگ کرده و همه لطافت عالم را به تو بخشیده...
از وقتی آمدن من، تو را مادر کرد ، همه بودن من ، اوج احساسم و تمام دلبستگی من به زندگی، توهستی . مادری برای همیشه...بدون من هم روزهای تو،شب می شدو روزگارت می گذشت اما بی تو ......
حالا هر بار که برای خستگی هایت ، مرا بهانه می کنی ، برای جوانی سپری شده وبرای چین و چروک دست هایت ، وقتی از روزهای اول واز اشتیاقت برای دیدن من حرف می زنی، وقتی از انتظارت برای بازشدن چشمهایم میگویی ،احساس می کنم آمدنم خوب بوده چون تو را خوشحال کرده ومن بهانه تو شده ام. برای زندگی ، برای کار و برای تمام آن لحظه هایی که بدون من هم می گذشت !
کاش بهانه خوبی باشم ....!
برای تک تک نفس هایت ، همه مهربانی هایت و به خاطر بودنت، از خدا ممنونم، مادر !
