( تو را کم داشتم...)

 

    دوش درخلوت ، به یادت عالمی غم داشتم

     بی تو ، تا برق سپیده ، شام ماتم داشتم

          نغمه جانسوز من درگوش شب، ره می گشود

  ناله   پی در پی  و  آه  دمادم  داشتم

     ازسر مژگان من ، هر لحظه اشکی می چکید

     ای بسا  گوهر که در دامان ،  فراهم داشتم

غصه بود و اشک بود و آه بود و ناله بود

تا کنم جان را به قربانت ، تو را کم داشتم

                         

                                     (مهدی سهیلی)